Ik krijg de vraag of dit ooit went? Samen met twee dochters sta ik bij hun overleden moeder in een verzorgingsruimte. Ze hebben vrij plotseling afscheid moeten nemen van hun geliefde moeder, die nog midden in het leven stond. Plotseling weggerukt… geen vrouw meer, geen moeder, geen oma.
En mijn antwoord op bovenstaande vraag is: “Nee, in dit geval went het nooit.”
Dood went sowieso nooit, maar als er voor je iemand ligt die ongeveer jouw leeftijd heeft dan besef je ineens hoe broos het leven kan zijn. Plotseling weggerukt worden uit het leven kan iedereen overkomen, daar hoef je nog niet oud voor te zijn. Na een kleine week van intense begeleiding word ik op de begraafplaats geknuffeld door de dochter van mevrouw. Er vloeit een traantje, want met sommige mensen heb je na zo’n week een innige band opgebouwd. Ze bedankt me voor de goede zorgen en fijn dat ze allemaal hebben kunnen doen wat ze graag wilden voor hun moeder. “Met liefde gedaan”, antwoord ik oprecht. Want het enige wat je kunt doen op zo’n moment is er je ziel en zaligheid inleggen.
De volgende dag zit ik aan tafel bij meneer met een dochter en een zoon. Zij zijn nog jonger dan de leeftijd van mijn kinderen en gaan binnenkort hun vader verliezen. Weer komt de vraag: “Went dit ooit en doe je dit wel vaker, bij mensen aan tafel zitten voordat ze zijn overleden?”
Twee vragen ineen, waarvan het eerste antwoord luidt: “Nee, in dit geval went het nooit,” en “Ja, ik zit vaker aan tafel bij mensen voordat ze zijn overleden.”
Ik stel aan de kinderen een wedervraag: “Zou je weten wat papa precies wil na zijn dood?”
“Nee, niet precies zeggen ze.” Daarom is het fijn als hij dat nu al met jullie en met mij kan en wil bespreken. De kinderen weten dan precies waar ze aan toe zijn als meneer komt te overlijden en ze handelen precies volgens zijn wens. De voorbereidingen voor de uitvaart staan in de steigers, er moeten nog een paar puntjes op de I worden gezet. Ik weet zeker dat we er samen een mooi afscheid van gaan maken. ’s Avonds krijg ik een appje van meneer. “De kinderen vonden het zo fijn om alvast met jou te praten. Bedankt daarvoor!”
En weer denk ik: “Met liefde gedaan,” want ik weet zeker dat ik ook hier mijn ziel en zaligheid zal inleggen.