Vandaag heb ik een afscheidsdienst verzorgd voor iemand die ik goed ken. Uiteraard komt dat weleens vaker voor en dat geeft altijd wel een speciaal gevoel. Als de familie in zo’n situatie vraagt of ik voor hen de woorddienst wil verzorgen in het crematorium, voel ik toch een speciaal kriebeltje. Aan de ene kant ben ik vereerd dat ze mij daarvoor vragen, aan de andere kant is er ook de onzekere kriebel. Zal alles wel goed gaan? Verloopt de dienst zoals verwacht?
In dit geval was ik niet de enige die die kriebels had, maar ook alle leden van het koor waar de overledene lid van was voelden die kriebels. Ook zij voelden de speciale band met hem.
En uiteraard moesten zij en ik iemand los laten die ruim 20 jaar lid is geweest van die vereniging. Allemaal wisten we dat het een keer ging gebeuren, maar zoals je weet, de dood komt altijd onverwacht. Het werd een mooie afscheidsdienst, met herinneringen van de kinderen, aansteken van de kaarsjes door de kleinkinderen, een wandeling door het leven van de overledene, een mooi verhaal van een lid van het koor en mooie vakantieherinneringen van een goede vriendin. Met daarbij nog de livemuziek van het koor, dat maakte het geheel compleet. Allemaal samen hielden we op onze eigen manier van deze man en dat kwam in de dienst goed naar voren. Op zijn rouwkaart stond: “Houden van is ook loslaten.”
Als laatste stuk gebruikte ik de volgende tekst:
We moeten hem zo loslaten..
Loslaten van wat is geweest
herinneringen, gedachten, momenten
intens en vertrouwd.
We moeten afscheid nemen
van iemand die een deel was van ons eigen verleden
die ons leven misschien vorm heeft gegeven
ons heeft gekoesterd en op weg heeft gezet.
We moeten afscheid nemen
met pijn en moeite,
maar ook vol hoop en vertrouwen
voor nu en voor de toekomst.
Dag lieve vriend van iedereen. Je wandeling door het leven is nu voltooide tijd. Wandel nu op je eigen tempo verder en geef af en toe nog een seintje aan degenen die je na aan het hart liggen.