Allerzielen
Allerzielen is een gedenkdag uit de westerse rooms-katholieke traditie. Het wordt gevierd op 2 november, de dag na Allerheiligen, waarmee deze dag nauw verbonden is. Met Allerzielen worden de overledenen herdacht en wordt een requiemmis opgedragen. Wikipedia
Ook in de katholieke kerk vieren wij vanavond Allerzielen. Voor alle overledenen in het afgelopen jaar, vanaf 15 oktober, wordt er een kaarsje aangestoken, hun naam wordt genoemd in de kerkdienst en er staat een mooie witte roos met hun naam in een vaas. Alle nabestaanden ontvangen een persoonlijke uitnodiging om deze dienst bij te wonen. Het is immers een herdenking van hun familielid. Een mooie dienst vind ik dit altijd. Je voelt er warmte en geborgenheid en je hoort en ziet dat de overledenen niet worden vergeten. Dat komt omdat je hun herinneringen bewaart in je hart. De witte roos is daar een mooi symbool van:
| Adem houdt op, warmte wordt kilte, diepe kilte als van dood en lachen wordt stilte, echo van vragen die geen antwoord vindt. |
Maar een mensennaam kan niet vergaan niet verzinken in oneindig niets. Jouw naam, ….. heeft klank en toon gezet van hoe de jouwen verdergaan. |
| In gemis maar ook in vertrouwen dat leven léven wordt, als er maar genoten wordt gevochten en geknokt, geliefd en gelachen. |
Zo wordt jouw naam een witte roos aan ons hart, bloeiend voor altijd, geurig en welriekend maar ook doornig stekend, want jij bent er niet als wij jou roepen: en ons zoeken zal nooit vinden worden, geen samen lachen en praten meer. |
| Maar in de stilte zul jij bloeien aan ons hart als schitterende herinnering, levend, tegen alle weerwil in. Neen, vergeten zullen wij jou niet. Wees gerust, rust maar zacht, rust in vrede. |
Hoe dan ook, degenen die ons zijn voorgegaan zullen blijven voortleven in onze herinnering. Mogen ze nog langs in onze harten blijven voortleven!